Kolay olmadı. Ama zor da değildi. İlk adımlar zordu. Tıpkı bir bebek gibi. Ancak direndim. İyi günler oldu, kötü günler oldu. Beni akıl sağlığımdan eden bu hastalıktan 97 gündür uzağım. Toplantılarıma katılıyorum. Bu aralar uzak kalsam da kalbim orda. Ancak kalbin orda olması yetmiyor.
Toplantılardan uzak kaldıkça iyileşemiyorum. İçmiyorum. Ama iyileşmek sadece içmemek değil. Manevi bir uyanış ve özveri duygusunu tekrar yakalamam gerekli. Bu da benim ilerlememi azaltıyor.
Alkolizm bir yalnızlık hastalığı, aile hastalığı ve en nihayetinde bir akıl hastalığı…
Adım adım uzaklaşıyorum. Ama kökleri orda. Kurumuş bir ağaç gibi ancak kökleri derinlerde…
