Bazen yalnız hissediyorum. Kimsem yokmuş gibi. İnsanlar beni anlamıyor diye düşünüyorum. Bazen karşı cinsle yalnızlığımı gidermeye çalışıyorum. Bugün 2 ayı geçmiş bir ayıklığım var. Ama dert ayık kalmak değil sadece. Manevi eksiklikler. Bunlarla başa çıkmaya çalışıyorum.
Hep yalnız hissettim. Bana “Yalnız değilsin!” diyen bir grup var. Onlarla iken yalnız hissetmiyorum. Ancak tek başıma kalınca bu hisler bastırıyor. Alkol beni uyuşturuyordu. Daha güçlü daha becerikli daha yakışıklı daha daha daha hissediyordum! Ama bu bir illüzyon idi. Sadece kendi uyuşukluğumla yaşıyordum.
Şimdi ise ayığım ve bu ayıklıkla ne yapacağımı bilemiyorum. Bir yerlerde arıyorum yalnızlığımı gidermenin yollarını. Alkol denen zorba beni kendisine götürmek için her şeyi yapıyor. Bir arkadaşım bana demişti ki, onun görevi seni izole etmek. Hakikaten öyleydim. Şimdi gerçekte yalnız değilim. Sadece bu hisler var. Bunlar geliyor. Ne yapacağımı bilemediğim durumlarda alkollü iken yaptığım bazı davranışları yapıyorum. O kadar zaman olmasına rağmen henüz ayılmamışım demek ki!
Ancak ümit var çare var! Yalnız değilim. Bu hastalığı atlatacağım ancak unutmayacağım. Çünkü unutmak beni şişelerin içine düşürecek bir durum yalnızca.
İlk Yazı
